Jak wygląda egzamin INF.02

Zanim weźmiesz do ręki zaciskarkę albo otworzysz konsolę serwera, musisz dokładnie wiedzieć, z czego jesteś rozliczany. Egzamin INF.02 nie sprawdza, czy jesteś genialnym administratorem. Sprawdza, czy w 150 minut dokładnie wykonasz polecenia z arkusza: zarobisz kabel, skonfigurujesz ruter, serwer i stację roboczą, a egzaminator zobaczy efekt. To da się wytrenować – i ten kurs właśnie to robi.

Czym jest INF.02?

INF.02 – Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych to pierwsza z dwóch kwalifikacji w zawodzie technik informatyk (druga to INF.03 – strony WWW i bazy danych). Starsze odpowiedniki tej kwalifikacji to EE.08 oraz E.12 + E.13 – arkusze z nich nadal świetnie nadają się do ćwiczeń.

Żeby dostać certyfikat, trzeba zdać dwie części:

Co jest na stanowisku egzaminacyjnym

Stanowisko różni się między ośrodkami, ale zwykle znajdziesz na nim:

• komputer z dwoma systemami: Windows (kliencki lub Windows Server) i Linux (najczęściej Ubuntu lub Debian) – jako dwa systemy na dysku albo maszyny wirtualne,
• urządzenie sieciowe: ruter SOHO z Wi-Fi, punkt dostępowy albo przełącznik zarządzalny,
• elementy okablowania: odcinek skrętki, wtyki RJ-45, moduł Keystone lub gniazdo, panel krosowy,
• narzędzia: zaciskarka, narzędzie LSA (do „wciskania” żył), ściągacz izolacji, tester okablowania, czasem multimetr,
• czasem podzespoły do montażu (pamięć RAM, dysk, karta rozszerzeń) i opaska antystatyczna.

Typowe zadanie praktyczne – z czego się składa

Arkusze mają różną tematykę („biuro”, „pracownia”, „firma transportowa”), ale schemat od lat jest podobny:

1. Okablowanie – zarobienie kabla wtykiem RJ-45 albo podłączenie skrętki do gniazda Keystone / panelu krosowego wg sekwencji T568B (czasem T568A). Sprawdzenie testerem w obecności egzaminatora.
2. Połączenie urządzeń wg schematu (komputer – przełącznik – ruter).
3. Urządzenie sieciowe – adres IP interfejsu LAN, serwer DHCP (zakres, rezerwacja), Wi-Fi (SSID, WPA2, hasło), czasem WAN, przekierowanie portu, zmiana hasła administratora, VLAN na przełączniku.
4. Serwer – Windows Server (Active Directory, użytkownicy i grupy, udostępnianie folderu, uprawnienia NTFS, zasady grupy, DHCP/DNS) albo Linux (adres IP, konta i grupy, uprawnienia, Samba, zapora, skrypt).
5. Stacja robocza – ustawienia sieci, dołączenie do domeny, konta lokalne, testy łączności (ping).
6. Dokumentacja – zrzuty ekranu albo wpisy w arkuszu (np. parametry sprzętu odczytane poleceniami), zapisane dokładnie tak, jak wymaga arkusz.

Najważniejsza zasada: zgłaszaj gotowość

Niektórych rzeczy egzaminator nie sprawdzi później – musi je zobaczyć w trakcie. Najczęściej to:

• kabel lub gniazdo podłączone do testera – zgłaszasz podniesieniem ręki i czekasz, aż egzaminator obejrzy diody,
• zamontowany podzespół przed zamknięciem obudowy.

Jeśli sam odłączysz tester albo zamkniesz obudowę przed sprawdzeniem – punkty za ten element przepadają, nawet jeśli wszystko było dobrze. Arkusz zawsze pisze, co trzeba zgłosić – szukaj słów „zgłoś”, „przewodniczący ZN”, „w obecności egzaminatora”.

Formalności – jak nie przegrać na starcie

Zdarza się, że cała konfiguracja jest poprawna, a punkty i tak przepadają – przez formalności. Trzy zasady, które trzeba znać przed wejściem na salę:

1. Dokumentacja: dokładnie ten folder, ta nazwa, ten format

Arkusz zawsze precyzuje, gdzie i jak zapisać zrzuty ekranu i pliki – np. w folderze na pulpicie nazwanym Twoim numerem PESEL albo na nośniku opisanym EGZAMIN, pod nazwą typu ip_serwer.png.

• Folder – utwórz go na samym początku, dokładnie tam, gdzie wskazuje arkusz.
• Nazwa pliku – przepisz ją znak po znaku (ip_serwer.png ≠ ip serwer.png ≠ IP_serwer.png).
• Format – jeśli arkusz chce PNG, zapisz PNG (w Paincie: Zapisz jako → wybierz typ pliku), a nie JPG.

2. Tabele w arkuszu wypełnia się długopisem

Jeśli w arkuszu jest tabela do uzupełnienia (konfiguracja interfejsów, pomiary napięć multimetrem, parametry dysku, ocena stanu S.M.A.R.T.), wyniki muszą być wpisane do arkusza papierowego. Sama poprawna konfiguracja w systemie nie wystarczy – egzaminator ocenia to, co jest napisane w tabeli.

• wpisuj czytelnie, z jednostkami (np. 12,08 V, 512 GB),
• nie zostawiaj pustych pól – jeśli coś nie wyszło, wpisz to, co odczytałeś,
• na arkuszu nie podpisuj się imieniem i nazwiskiem – tylko tam, gdzie wskazano, wpisujesz PESEL lub numer.

3. Etapy zgłaszane przewodniczącemu ZN

Elementy sprawdzane na żywo zgłaszasz przez podniesienie ręki: kabel RJ-45 lub moduł Keystone podłączony do testera, zamontowany dysk albo pamięć RAM w otwartej obudowie. Nie odłączaj testera i nie zamykaj obudowy, zanim egzaminator nie podejdzie i nie obejrzy wyniku. W tym czasie możesz spokojnie pracować dalej przy innym zadaniu.

Plan 150 minut

Część pisemna – co w niej jest

Test losuje 40 pytań z całej podstawy programowej. Najczęściej powtarzają się:

• budowa komputera: procesory, pamięci, dyski, RAID, złącza, zasilacz, BIOS/UEFI,
• urządzenia peryferyjne: drukarki (laserowa, atramentowa, igłowa, termiczna), skanery, monitory,
• sieci: model OSI, protokoły i porty, adresacja IPv4 i IPv6, podsieci, Wi-Fi, okablowanie,
• polecenia Windows i Linux (np. „które polecenie wyświetli tablicę ARP?”),
• Windows Server: Active Directory, GPO, uprawnienia NTFS, DHCP, DNS,
• systemy liczbowe (binarny, szesnastkowy), jednostki,
• bezpieczeństwo, kopie zapasowe, licencje, BHP i ergonomia.

Mapa kursu

Gotowy? Następna lekcja pokazuje, jak w domu zbudować laboratorium, w którym przećwiczysz każde zadanie z arkusza – za darmo albo prawie za darmo.